فصل اول: تعاریف

تبصره تشکل­‌های صنفی تخصصی که از این پس در این قانون «تشکل» نامیده می‌شوند، می­‌توانند مطابق اساسنامه خود تحت عناوین دیگر از جمله «جمعیت»، «انجمن»، «جامعه»، «مجمع»، «خانه» و «کانون»، نامگذاری شوند. ب تشکل ملی: تشکلی است که حداقل در یک ­دوم کل استان­‌های کشور شعبه یا نمایندگی داشته و اعضای آن نیز از همان استان­‌ها باشند.

تبصره حداقل تعداد اعضای لازم برای أخذ پروانه فعالیت جهت تشکل­‌های ملی، 500 نفر است. پ تشکل استانی: تشکلی است که شعب یا نمایندگی آن محدود به یک استان بوده و اعضای آن صرفاً از همان استان باشند.

تبصره حداقل تعداد اعضای لازم برای أخذ پروانه فعالیت جهت تشکل­‌های استانی در استان­های تا دو میلیون نفر جمعیت، 100 نفر و در استان­های تا سه میلیون نفر جمعیت، 150 نفر و در استان­های بیش از سه میلیون نفر جمعیت، 200 نفر می­‌باشد. ت عضو تشکل: داوطلب واجد شرایطی که مراحل عضویت را گذرانده و با پذیرش اساسنامه، دارای تعهدات و حقوق مندرج در آن است. ث ارکان تشکل: اشخاصی که مسؤولیت تشکیل، اداره و فعالیت تشکل را مطابق اساسنامه تشکل بر عهده دارند، از قبیل هیأت مؤسس، مجمع عمومی، هیأت­مدیره، مدیرعامل، بازرسان و یا سایر عناوین مشابه. ج هیئت مؤسس: اشخاص حقیقی که امور مربوط به تأسیس تشکل و وظایف مرتبط با آن را پیگیری و برای دریافت مجوز اولیه تأسیس و پروانه فعالیت، اقدام می‌نمایند. چ مجمع عمومی: بالاترین رکن تشکل است که مطابق اساسنامه با اجتماع اعضا تشکیل می‌­گردد. ح هیئت ­مدیره: متشکل از منتخبان مجمع عمومی است که مطابق اساسنامه، مسؤولیت تحقق اهداف تشکل را برعهده دارد. خ مدیرعامل: عالی­‌ترین مقام اجرائی تشکل است که مطابق اساسنامه تشکل از سوی هیئت ­مدیره و یا مجمع عمومی انتخاب و مسؤولیت اجرای وظایف تشکل را برعهده دارد. د بازرسان: اشخاصی که برای نظارت بر عملکرد ارکان تشکل از سوی مجمع عمومی انتخاب می­‌شوند. ذ اساسنامه: سند مصوب مجمع عمومی است که متضمن ساختار، تشکیلات، ارکان و حدود وظایف و اختیارات، نحوه تعیین و تغییر اعضای ارکان، عضویت در تشکل، شرایط تغییر و اصلاح اساسنامه، مبنای اعتبار اسناد اداری و مالی، تعیین منابع مالی، نحوه انحلال و سایر موارد مربوط به تشکل مصرح در این قانون در چهارچوب قوانین و مقررات و موازین شرعی می‌باشد. ر کارگروه: کارگروه تشکل­‌های صنفی تخصصی موضوع ماده (2) این قانون است. ز مجوز اولیه: مجوز موقتی است که مطابق این قانون جهت تحصیل شرایط لازم برای صدور پروانه فعالیت تشکل، توسط کارگروه صادر می‌شود. ژ پروانه فعالیت: مجوزی است که به­موجب این قانون به تشکل اجازه داده می­‌شود تا مطابق اساسنامه و در چهارچوب قوانین و مقررات نظام جمهوری اسلامی ایران فعالیت کند.