فصل پنجم – اشتغال و کارآفرینی

ماده 29 – خانواده شاهد، جانبازان، همسر و فرزندان جانبازان بیست و پنج درصد (25 %) و بالاتر، آزادگان و همسر و فرزندان آنان مشروط بر آن که فاقد شغل و درآمد بوده و واجد شرایط شغل مورد نظر باشند می‌توانند از خدمات این فصل برخوردار شوند.

ماده 30 – وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی و سایر واحد‌های ذیربط اعم از دولتی و غیردولتی موظفند ضمن هماهنگی با بنیاد در راستای جذب نیروی انسانی مورد نیاز کارگاه‌های تابع قانون کار، مشمولان موضوع ماده (29) این قانون را در اولویت قرار دهند.

ماده 31– به منظور تشویق کارفرمایان کارگاه‌ها به جذب مشمولان موضوع ماده (29) این قانون، دولت موظف است کارفرمایانی را که با هماهنگی بنیاد پس از اخذ تعهدات لازم و انعقاد قراردادی که مبین تعهدات طرفین باشد اقدام به جذب نیرو در راستای تامین نیروی انسانی مورد نیاز خود می‌نمایند، مشمول تخفیفات و تسهیلاتی به شرح ذیل قرار دهد: الف (اصلاحی 14ˏ12ˏ1395) – حق بیمه سهم کارفرما برای جانبازان و آزادگان و فرزندان شاهد، فرزندان جانبازان، فرزندان آزادگان، رزمندگان و فرزندان رزمندگان با حداقل شش ماه سابقه حضور در جبهه به میزان صد درصد (100 %) و سایر مشمولان موضوع ماده (29) این قانون به میزان پنجاه درصد (50 %) حداقل به مدت پنج سال توسط بنیاد پرداخت می‌گردد. ب – کاهش مالیات کارفرمایان این گونه کارگاه‌ها از طریق احتساب یکصد و پنجاه درصد (150 %) حقوق پرداختی به ایثارگران جدید الاستخدام به عنوان هزینه‌های قابل قبول مالیاتی به مدت پنج سال. ج – کارفرمایانی که اقدام به جذب و استخدام افراد موضوع ماده (29) این قانون حداقل به مدت پنج سال می‌نمایند تا مدت هجده ماه از هفتاد و پنج درصد (75 %) یارانه حداقل حقوق و دستمزد، موضوع ماده (42) قانون کار بر حسب نوع شغلی که در اختیار آنان قرار خواهد گرفت بهره مند می‌شوند.

ماده 32 – بنیاد موظف است نسبت به ایجاد صندوق اشتغال و کارآفرینی ایثارگران اقدام نموده و اساسنامه آن را تدوین و به تصویب هیأت وزیران برساند. منابع مالی این صندوق به شرح زیر تأمین می‌گردد: الف – بودجه عمومی دولت ب – وجوه برگشتی از محل اقساط وام‌های اشتغال پرداختی به ایثارگران (وجوه اداره شده) ج – سایر منابع بنیاد (منابع داخلی بنیاد)

ماده 33 – در صورتی که در راستای دستیابی فرزندان شاهد، جانبازان بیست و پنج درصد (25 %) و بالاتر و آزادگان بیکار به مشاغل مناسب، نیاز به فراگیری دوره‌های آموزشی و مهارتی باشد، به منظور تأمین حداقل معاش آنان در طول دوره آموزش (حداکثر تا هجده ماه) کمک هزینه زندگی معدل [معادل]هفتاد و پنج درصد (75 %) حداقل حقوق کارکنان دولت و برای یک‌بار توسط بنیاد پرداخت خواهد شد.

ماده 34– برای بهره‌مندی افراد واجد شرایط این فصل، ضمن هماهنگی دستگاه‌ها و مراکز ارائه‌دهنده امکانات فوق با بنیاد مشروط بر آنکه قبلاً از تسهیلات این فصل استفاده نکرده باشند تا سی درصد (30٪) از امکانات مربوط به موارد ذیل به این امر اختصاص می‌یابد: الف – واگذاری غرفه میادین و بازارچه‌های خود اشتغالی و دکه از طریق شورا‌های اسلامی و با هماهنگی شهرداری‌ها. ب – سهمیه پذیرش دوره‌های کوتاه مدت و بلندمدت آموزش‌های مهارتی، تخصصی سازمان آموزش فنی و حرفه‌ای به همراه تسهیلات رفاهی به ویژه خوابگاه. ج – اجرای دوره‌های کارورزی خاص فارغ التحصیلان توسط دستگاه‌های اجرائی ذی ربط. د – اعزام نیروی کار به خارج از کشور، توسط دستگاه‌های مشمول این قانون.

ماده 35 – دولت مکلف است ساز و کار‌های مناسب را برای ایجاد مشاغل پایدار برای مشمولان این فصل از محل تسهیلات تکلیفی، اعتبارات وجوه اداره شده، خود اشتغالی، برنامه کمک‌های فنی و اعتباری (ملی و استانی) در لوایح بودجه سالانه پیش بینی و اجراء نماید.

ماده 36 – به منظور ساماندهی موضوع اشتغال مشمولان این قانون در سیاستگذاری‌های کلان، رئیس بنیاد در شورای عالی اشتغال عضویت خواهد داشت.