فصل دوم– آرای قابل تجدیدنظر

ماده 330– آرای دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور حقوقی قطعی است، مگر در مواردی که طبق قانون قابل درخواست تجدیدنظر باشد.

ماده 331- احکام زیر قابل درخواست تجدیدنظر می‌باشد: الف– در دعاوی مالی که خواسته یا ارزش آن از سه میلیون (3.000.000) ریال متجاوز باشد. ب– کلیه احکام صادره در دعاوی غیرمالی. ج– حکم راجع به متفرعات دعوا در صورتی که حکم راجع به اصل دعوا قابل تجدیدنظر باشد.

ماده 332- قرار‌های زیر قابل تجدیدنظر است، در صورتی که حکم راجع به اصل دعوا قابل درخواست تجدیدنظر باشد: الف– قرار ابطال دادخواست یا رد دادخواست که از دادگاه صادر شود. ب– قرار رد دعوا یا عدم استماع دعوا. ج– قرار سقوط دعوا. د– قرار عدم اهلیت یکی از طرفین دعوا.

ماده 333- در صورتی که طرفین دعوا با توافق کتبی حق تجدیدنظرخواهی خود را ساقط کرده باشند تجدیدنظرخواهی آنان مسموع نخواهد بود مگر در خصوص صلاحیت دادگاه یا قاضی صادرکننده رأی.

ماده 334- مرجع تجدیدنظر آرای دادگاه‌های عمومی و انقلاب هر حوزه‌ای، دادگاه تجدیدنظر مرکز همان استان می‌باشد.

ماده 335- اشخاص زیر حق درخواست تجدیدنظر دارند: الف– طرفین دعوا یا وکلا و یا نمایندگان قانونی آنها. ب– مقامات مندرج در تبصره (1) ماده (326) در حدود وظایف قانونی خود.