بخش اول - غیبت مشمولان خدمت وظیفه عمومی

ماده 186 - مشمولان زیر غائب محسوب میشوند: 1 - مشمولانیکه در تاریخ مقرر در حوزه وظیفه عمومی مربوطه جهت اعزام بخدمت حاضر نشوند. 2 - مشمولانیکه بوضع آن‌ها وسیله سازمان‌های وظیفه عمومی رسیدگی شده و برگ قانونی معافیت موقت دریافت و پس از انقضای مدت اعتبار آن ظرف یکماه برای تجدید رسیدگی خود را معرفی ننمایند. 3 - مشمولانی که پس از تعیین محل خدمت و اعزام در پادگان محل آموزش حاضر نشوند.

ماده 187 - مشمولان غایب که پس از دستگیری یا معرفی خود در حین رسیدگی از لحاظ پزشکی معاف دائم شناخته شوند چنانچه علت معافیت در ایام غیبت بوجود آمده باشد جهت رسیدگی به اتهام غیبت بمراجع قضائی معرفی میگردند و چنانچه به تشخیص شورای پزشکی معاینه کننده علت معافیت اینگونه مشمولان در تاریخ احضار و طول مدت غیبت نیز وجود داشته از تعقیب کیفری معاف خواهند بود.

ماده 188 - مشمولان غایب که پس از حضور یا دستگیری در معاینه پزشکی معاف موقت تشخیص داده شوند تا تعیین تکلیف قطعی (معافیت دائم پزشکی یا اعزام بخدمت) برگ معافیت موقت داده نخواهد شد.

ماده 189 - مشمولان غایبی که بخدمت دوره ضرورت اعزام شده‌اند چنانچه در حین خدمت معاف پزشکی دائم تشخیص داده شوند پرونده آنان بحوزه وظیفه عمومی اعزام کننده اعاده تا موضوع غیبت در محاکم صالحه قضائی مورد رسیدگی قرار گیرد.

ماده 190 - مشمولانی که دارای غیبت بوده و بخدمت اعزام میشوند پس از پایان خدمت کارت پایان خدمت بحوزه وظیفه عمومی اعزام کننده ارسال خواهد شد و حوزه اعزام کننده چگونگی غیبت را به دادسرای محل اعلام و برابر حکم صادره از دادگاه عمل خواهد شد.

ماده 191 - مشمولان غایبی که بخدمت دوره ضرورت اعزام میشوند در صورتیکه در حین خدمت دوره ضرورت حسن رفتار و اخلاق از آنان مشاهده شود و یا در عملیات جنگی ابراز شجاعت و فداکاری نمایند و مراتب مورد گواهی فرمانده نیرو یا سازمان مربوطه واقع گردد موضوع همراه کارت پایان خدمت دوره ضرورت به حوزه وظیفه اعزام کننده اعلام تا از آن طریق به اداره وظیفه عمومی منعکس گردد که در صورت موافقت اداره وظیفه عمومی از اعلام موضوع غیبت به محاکم صالح قضائی صرفنظر نموده و کارت پایان خدمت دوره ضرورت از طریق حوزه ذیربط به آنان تحویل گردد.

ماده 192 - مراجع انتظامی موظفند مشمولان غایب حوزه استحفاظی را دستگیر نموده و بحوزه وظیفه محل تحویل دهند.